جوانمرد چون درياست و بخيل چون جوي  

‹ دُر ›  از دريا  جوي  نه  از جوي     

داستاني درباره يك پسر و يك درخت آمده است كه عشق بدون قيد و شرط  را به بهترين شكل ممكن نشان مي دهد درخت خيلي خوشحال است كه آن پسر نزد اوست .

 پسر غمگين است و مي گويد :‹ من پول لازم دارم ›

درخت مي گويد : ‹ من پول ندارم ولي سيب دارم . اگر مي خواهي مي تواني تمام سيب هاي مرا چيده و به بازار ببري و بفروشي تا پول بدست آوري ›

آن وقت پر تمام سيب هاي درخت را چيد و براي فروش برد. هنگامي كه پسر بزرگ شد تمام پول هايش را خرج مي كند ، برميگردد و مي گويد : ‹ من مي خواهم خانه بسازم و پول كافي ندارم كه چوب تهيه كنم. ›

درخت مي گويد : ‹ شا خه هاي مرا قطع كن . آنها را ببر و خانه اي بساز.›

و آن پسر تمام شاخه هاي  درخت را قطع كرد . آن وقت درخت شاد و خوشحال بود . پسر بعد از چند سال بدبخت تر ار هميشه برميگردد و مي گويد : ‹ مي داني من از همسر و خانه ام خسته شده ام ، مي خواهم از آن ها دور شوم ، اما وسيله اي براي مسافرت ندارم . ›

درخت مي گويد ' ‹ مرا از ريشه قطع كن و ميان مرا خالي كن و روي آب بينداز و برو.›

پسر آن درخت را از ريشه قطع مي كند و به مسافرت مي رود و درخت هنوز شاد شاد بود .

نتيجه :

درختان ميوه ي خود را نمي خورند

ابرها آب خود را نمي بلعند

رودها آب خود را نمي خورند

چيزي كه بزرگان دارند هميشه به نفع ديگران است .